Geplaatst door op in Blog

Dagelijks ervaren we, Shiva en Ilse, de typische veerkracht en zorgzaamheid van de Nepalese bevolking. Dat staat in schril contrast met de rauwe werkelijkheid van de heersende cultuur. Het kastensysteem, het bijgeloof, de bureaucratie, die zijn zó diepgeworteld dat we daar niet iets aan kunnen veranderen. Dat moeten we dan ook niet willen. We hebben alleen effect als we er op aansluiten en met een kleine verandering, als een steen in de rivier, de stroming iets verleggen.

Wij worden door twee stichtingen ondersteund: de Nepalese Foundation Diyo Nepal en de u bekende Stiching Diyo Nepal. De Nederlandse stichting heeft als belangrijkste taak om geld in te zamelen. De Nepalese stichting is vooral bedoeld om de zeggenschap en verantwoordelijkheid van de bevolking te vergroten. Shiva werft voor dit bestuur mensen uit de verschillende regio’s waar we werken. Daarnaast probeert hij mensen uit verschillende kasten in het bestuur te laten zitten. Het traditionele kastensysteem is er officieel niet, maar heeft zeker in Dhading nog veel impact op het sociale leven.

Bir Bahadur is bestuurslid en behoort tot de laagste kaste. In deze arme kaste is het normaal dat het hele gezin in plaats van water zelfgemaakte alcoholhoudende Rakshi drinken, gestookt van gierst. Bir had al geruime tijd geelzucht en kreeg afgelopen jaar serieus alcoholproblemen. Zijn dochter maakte zich zorgen en heeft hem meegenomen naar het ziekenhuis in Kathmandu. Daar werd leukemie geconstateerd. Een zorgverzekering of ziekenfonds bestaat niet, alle behandelingen moeten door de familie betaald worden. Zijn broer stond garant en heeft de familie in de schulden gestoken om de eerste ziekenhuiskosten te kunnen betalen. In totaal was dat $1500. De laatste twee weken was beademing nodig. De broer heeft daarmee ingestemd en toegezegd dat hij de kosten zou betalen. Dat heeft die broer in een dronken bui gezegd en was daarna niet meer bereikbaar. Hoe dan ook was het geld er niet en zou er ook niet kunnen komen. Het ziekenhuis moest de behandeling staken nadat er nog eens $2000 aan onbetaalde kosten waren gemaakt.

En toen overleed Bir…

Shiva werd door de familie opgebeld, omdat het ziekenhuis het lichaam niet vrij kon geven als die kosten niet betaald werden. Shiva is meteen naar het ziekenhuis gegaan en heeft daar de hele dag doorgebracht om aan een oplossing te werken. De familie kon niet aan geld komen en was bovendien in Dhading alles op alles aan het zetten om hout bij elkaar te krijgen, dat ook veel geld kost, voor de crematie.

Ik ben al snel met het bestuur in Nederland gaan bellen. Zij stemmen al snel in met Shiva’s voorstel om €300 tot €500 bij te dragen. Uiteindelijk heeft Shiva het op €300 kunnen houden. De rest van het geld heeft hij op andere manieren bij elkaar kunnen krijgen.

De hele dag is Shiva dus in de weer geweest, samen met enkele betrokkenen die hij bij elkaar geroepen had. Hij heeft zelfs meerdere malen contact gehad met de minister van gezondheid en zo kreeg hij het voor elkaar dat die 25 procent van de kosten wilde betalen. Ook het ziekenhuis zegde 25 procent korting toe!

Dit geeft aan hoe belangrijk de politieke contacten zijn. Shiva heeft contact met ‘local leaders’ van alle politieke partijen zodat hij snel de juiste ministers kan bereiken als dat nodig is.

Wat verder zo mooi was: de buren in Dhading, eigenlijk allemaal uit hogere kasten, hebben ook geld bijgedragen. Heel bijzonder vind ik dat, omdat er vaak gedacht wordt dat die kasten zich niet met elkaar bemoeien, wat dus zeker niet waar is.

Iedereen uit zijn dorp en omgeving, zowel uit lage als hoge kasten, was oprecht van slag: een mens overleden, zijn gezin achterlatend in een echt ruw bestaan.

Dat is weer de prachtige kant van de Nepalese cultuur: de zorg voor en met elkaar.

Ik vind het zo bijzonder dat er in een dag tijd een bedrag van enkele duizenden dollars bij elkaar wordt gehaald.

De stichting blijft het gezin ondersteunen nu het geen kostwinner heeft. We betalen de schoolkosten en geven huiswerk- en opvoedingbegeleiding. Shiva verwacht dat de voormalige werkgever voor een kleine bijdrage zal zorgen en dat scheelt gelukkig. We houden uiteraard de vinger aan de pols en zullen inspringen als er tóch nog iets extra’s nodig blijkt te zijn.

In deze cultuur werken we en moeten we (Shiva en ik) doen waar we voor staan: aansluiten bij dat wat er gaande is.

Hits: 351
Waardeer dit blogartikel:
0

Geplaatst door op in Blog

Namaste Diyo-vrienden,

Het is voor jullie waarschijnlijk niet voor te stellen hoe we dagelijks met heftige en zeer wisselende   emoties te maken hebben. Ik probeer het in dit blog onder woorden te brengen.

Nu, ruim een jaar na de verschrikkelijke aardbevingen, ben ik met de kinderen weer vijf weken terug in Nepal. Het is fijn om weer terug te zijn in onze vertrouwde omgeving, bij onze familie en vooral ook bij Shiva, maar: het is natuurlijk ook heel erg wennen. Vaya heeft haar draai hier op school gelukkig helemaal gevonden. Arjun heeft het nog erg lastig met de overgang van Nederland naar Nepal en vraagt veel aandacht en begeleiding.

En wat betreft mijzelf: ik moet vaak zeggen dat we hier ook nog maar een week of vijf zijn en dat ik niet van mezelf kan verwachten dat ik hier nu al vrolijk en onbezorgd rondloop. Sinds een week of zo slaap ik ’s nachts wat beter, tot die tijd lag ik altijd alert in bed.

Ik ben nog continue bezig met een mogelijke beving. Kijk altijd, waar ik ook ben, waar een evt. open plek is, waar ik een gebouw uit zou kunnen en hoe ik snel iemand kan bereiken. Verder zorg ik altijd dat ik genoeg beltegoed heb, dat mijn telefoon voldoende is opgeladen, etc. En ik spring meerdere keren per dag op bij een onverwacht geluid of trilling of wat dan ook. Toch is er soms ook een uur dat ik even niet aan de aardbeving denk…

Ik beschrijf dit zo uitgebreid om het gevoel over te brengen, vooral ook omdat ik er achter ben gekomen dat ik niet de enige ben, sterker nog: nagenoeg iedereen loopt hier in Nepal zo rond. Vrouwen of mannen: geen verschil. Vorige week gingen we met de groep Nederlandse studenten uit eten. Shiva kiest dan een restaurant dat niet omringd is door hoge gebouwen en met mogelijkheid om snel op een open plek te zijn.. Iedereen reageert op zijn of haar eigen manier op dit alles, het laat nog steeds niemand onberoerd.

Elke dag word ik geconfronteerd met beschadigde gebouwen, tempels die er ineens niet meer zijn, bijvoorbeeld een heel klooster dat weggevaagd is bij Swayambunath (de monkey temple).

En dan Dhading: daar is het nog veel ernstiger. Bijna niks is meer zoals het er was. Alleen de nieuwe modern gebouwde huizen staan er nog, op alle locaties waar we werken moeten we nieuwe accommodaties regelen.

Het heeft de mensen heel goed gedaan om daar aanwezig te zijn. Al het werk dat Shiva en de andere veldwerkers samen met de bewoners hebben gedaan.. ik ben zwaar onder de indruk. Wat een veerkracht! Ongelofelijk. Dat was er natuurlijk altijd al, en met een ramp als deze nog veel meer…

Ik realiseer me dat het nog jaren en jaren gaat duren voor we ook als stichting weer in ‘normaal’ vaarwater komen, als de situatie tenminste stabiel blijft. Het voelt als heel fragiel allemaal. Mensen staan nu nóg meer in de overlevingsstand als ik het zo zie. Het onbezorgde gevoel dat ik bij veel mensen in Dhading had (‘we leven bij de dag’, ‘kome wat komt’) is er niet meer, dat is echt duidelijk voelbaar. Ik weet niet precies waarom het me rust gaf om daar te zijn, maar misschien ook wel omdat het een gevoel van broederschap met zich meebracht. Dat is in Nepal natuurlijk altijd al sterk aanwezig, maar nu helemaal: we zijn hier allemaal samen en samen moeten we deze ervaringen en het leven zoals het nu is, met angsten en trauma’s, maar ook met hoop voor wederopbouwdoormaken. Niemand kan dit alleen. Verschillen tussen mensen vallen weg: iedereen zit in hetzelfde schuitje. Er is geen onderscheid tussen die man of vrouw daar in Dhading en Shiva en mij. We hebben het allemaal te doen met de mogelijkheden die we hebben. Wij als veldwerkers van de stichting staan niet ten dienste van de mensen in Dhading, we staan nu écht naast elkaar.

Bij de wederopbouw van de scholen is dat hetzelfde: we moeten het samen doen. Homestay net zo: we moeten kijken hoe we samen de boel weer op poten krijgen zodat er weer inkomsten komen voor de dorpsgemeenschappen.

Hits: 1374
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Hello and Namaste!

As we all have dreams, fear, families, hope, loneliness, optimism, hunger……. ,

A 7.9  earthquake in the  Nepali  year 2072, ( 25th  april  2015) hit Nepal and the Nepali people badly. It was not just once or twice, there were more than 400 + aftershocks above 4 rector scale.

It stopped our dreams, bring more and more fear, many people lost their family members, many people lost their hope, people felt  even more loneliness,  more difficult  about what to expect  and people lost their grains and property, many people  worried about their food.

It is sadly enough that 8856 people died with victims all over Nepal. Out of 8856 people, 679 people died from Dhading. Many people were injured.

If we say it in short, it gives us the feeling like we were like birds in bad weather, in the middle of clouds, didn’t know what to do and where to go? So, it’s still a fear, even to think of it again.  

After all, we experienced and confirmed one thing, which is Humanity.

Humanity this time came also from  very very far,  it brought for those birds food, nests and  social security. Thanks to each and everyone of you, for  participation, for the wonderful

“ karma “ , with your great heart, with your  great work ……………..

With your support more than 700 families got a roof and food, clothes, some of them they could go to hospital, schools are going to get new classrooms,  and more…

Now it’s a new year 2073 for Nepal. We believe that the bad year 2072 is gone. We are happily looking forward for the betterment. It has been some time that we have no aftershocks.  Help us to respect the earth, to respect the humanity ,  for no more victims and for the humanity of sharing experiences,  which will bring us happiness !

Lots of love with respect

Ilse, Shiva and on the name of the People from Dhading !

Hits: 637
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Ongeveer 75 mensen waren afgelopen zaterdagmiddag 23 januari in Zuidwolde bijeen om de indrukwekkende film te zien met de projecten waar we ons al jaren mee bezig houden. Zelfs vanuit België waren er mensen gekomen, maar ook mensen uit het westen van het land en andere deelnemers aan Nepaltours van ‘Het Andere Reizen’.

De persoonlijke sfeer op deze dag werd mede gecreëerd door de aanwezigheid van Ilse en Shiva. Hun warme aandacht en inspirerende verhalen zorgden voor een bijzondere verbondenheid. Verschillende mensen lieten ondanks hun fysieke beperking zich even zien: zij moesten Ilse en Shiva even de hand drukken om hun verbondenheid te benadrukken. Ontroerd. Het was een hartverwarmend en inspirerende ontmoetingsdag.

Tijdens haar presentatie over de stand van zaken in Nepal benadrukte Ilse het belang van de sponsoring van schoolkinderen. Er is behoefte aan mensen die het stokje overnemen van de trouwe sponsoren die jaar in jaar uit circa 25 euro per maand doneren. Diyo Nepal onderhoudt 60 schoolgaande kinderen en indirect ook hun gezinnen. Haar oproep bleek niet aan dovemansoren gericht. "Ik ga één kind voor mijn rekening nemen. Dat is concreet en haalbaar voor mij." Mijn  reactie was:"Mooi, doen! en, "Overweeg dat voor 5 jaar te doen, en leg het vast in een overeenkomst met Diyo Nepal, dan kun je het hele bedrag jaarlijks aftrekken van de belasting". Goed idee! Doen! Het geeft een kind zekerheid!

Martien Uittenbosch

Hits: 749
Waardeer dit blogartikel:
0

Geplaatst door op in Blog

Aan allen die zich verbonden voelen met wat Diyo Nepal bezielt

Er zingt al geruime tijd een mantra door mijn hoofd:

“Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft,

een vuur dat nooit meer dooft, als alles duister is,

ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft.”

Het bepaalt me bij de duisternis van zoveel leed en verdriet,

bij wat een mens kan overkomen, hier in Nederland, in Nepal en waar al niet…

En herinnert mij aan het licht dat we vieren met Kerst.

Een Kind geboren in alle kwetsbaarheid dat liefde uit zal leven, grenzeloos.

Het herinnert mij aan het kleinste lichtje, diyootje, dat de duisternis verbreekt.

In de donkerte van overweldigende gebeurtenissen ontstaat het wonder van saamhorigheid.

Hoezeer hebben we dat ook ervaren in dit jaar.

Er bestond al een hartverwarmende trouwe verbondenheid van velen met hen die leven in Nepal.

Het werd veelvuldig versterkt sinds de aardbeving van 25 april.

De mensen in Nepal, het Dhading district, in Kathmandu, Shiva en Ilse,

het bestuur van Diyo Nepal raakten vervuld van dankbaarheid.

Telkens weer en nog steeds laten vele mensen hun hart spreken in daden van mededeelzaamheid.

Steeds weer nieuwe lichten ontstoken in de duisternis…

Lieve mensen, dank jullie wel allemaal.

Weet dat jullie giften goed terecht zullen komen.

Weet ook dat elke gift is opgemerkt.

Helaas kunnen we niet iedereen persoonlijk bedanken.

Deels omdat dit ondoenlijk is, en anderzijds omdat met de gift die we aantreffen op de rekening van Diyo Nepal het adres van de hartelijke schenker niet gegeven is.

Mogen we daarom langs deze weg u laten weten hoe dankbaar we zijn met uw bijdrage?!

Dank voor al uw verbondenheid, voor alle creativiteit om gelden in te zamelen,

aan hen die markten verzorgden, baksels maakten om te verkopen voor het goede doel,

en wat al niet meer: verrassend!

Dank voor alle vrijwillige inzet in welk verband dan ook, op scholen, markten, werkgroepen,

kerken, verenigingen, kringen, besturen, enzovoort.

Dat liefde en licht uw deel mag blijven… ook in 2016.

 

Met een hartelijke groet,

Namens Ilse, Shiva en het bestuur van Diyo Nepal

Martien Uittenbosch

P.S.

  1. Geef, voor zover nog niet bij ons bekend, uw emailadres aan ons door, zodat we met u de berichten kunnen delen.
  2. Bekijk met regelmaat onze website, waar u de ontwikkelingen in Nepal, de voortgang van de opbouw en de doorgaande steun kunt volgen.
  3. Bent u benieuwd naar de herkomst van het mantra? Op Youtube vindt u veel meer dat zingt van licht ontstoken in de duisternis.
Hits: 738
Waardeer dit blogartikel:
0

Geplaatst door op in Blog

Kathmandu, 4 december 2015

Beste mensen in Nederland,

Hierbij een update van de situatie in Nepal. Sinds de aardbevingen in april verloren veel mensen hun huis, sommige mensen verloren bovendien 1 of meer familieleden, sommigen verloren hun zaak of werk. Degenen die daarna weer een beetje opkrabbelden, zijn nu weer terug bij af: inmiddels heerst er bijna vier maanden een grote energiecrisis door een invoerblokkade van India. Daardoor kunnen we al geruime tijd niet meer op een normale manier aan spullen komen.

Geen medische zorg

Veel ziekenhuizen hebben geen medicijnen en kunnen geen operaties uitvoeren. Veel mensen die van ver naar Kathmandu komen, kunnen niet geholpen worden. Omdat er bijna geen brandstof is, kunnen de ambulances slechts sporadisch rijden. Als iemand ziek is, is het bijna onmogelijk om in het ziekenhuis te komen. Kost een taxirit naar het ziekenhuis normaal 500 roepie (circa €5), tegenwoordig kost het 5.000 roepie (circa €50) en dan nog is het niet gezegd dat er een taxi of ambulance kan gaan rijden.

Weinig vervoer

Ongeveer 15 procent van het openbaar vervoer rijdt nog. De bussen zitten overvol, mensen zitten zelfs op het dak, waardoor er veel ongelukken gebeuren. Er rijden geen schoolbussen, zodat het voor kinderen heel moeilijk is om hun school te bereiken. Veel leerlingen lopen lange afstanden en blijven dan enkele dagen op school. Het lang onderweg zijn, bij nacht en ontij, is vooral voor (jonge) vrouwen risicovol. Zij wachten uren of zelfs dagen tot er toch nog een bus langs komt.

Het vliegverkeer, met name de binnenlandse vluchten, wordt steeds meer stilgelegd vanwege tekort aan brandstof.

Moeilijk eten koken, weinig stroom

Bijna niemand kan nog op gas koken. Mensen staan dag in dag uit, soms drie weken lang, in lange rijen te wachten. Ze overnachten zelfs in de rij om hun lege gasfles te beschermen. Als er al gasbussen aankomen, dan krijgt elk gezin slechts 6 kg. Velen zijn op zoek naar allerhande brandbare producten om toch maar te kunnen koken. In huize Sapkota koken we nog wel op gas, maar dat zal niet lang meer duren. Sommige mensen kunnen op elektriciteit koken, maar verschillende transformatorhuisjes zijn daardoor overbelast of zelfs geëxplodeerd. Het komt er op neer dat we vrijwel geen elektriciteit hebben rond lunch- en dinertijd.

Gestrande economie

Het bedrijfsleven ligt op z’n gat. Zakenmensen en vaklieden hebben weinig vertrouwen en tobben veel. Met name het toerisme heeft het zwaar. Vandaag las ik een interview met een van de belangrijkste zakenmannen in ons land. Hij voorspelt dat als deze benarde situatie nog enkele maanden aanhoudt, er ontelbaar veel bedrijfjes over de kop zullen gaan en dan de economie van Nepal volledig in elkaar klapt. Het toenemende aantal zelfdodingen onder ondernemers is een teken aan de wand.

Regering staat hulpeloos

Veel regeringsfunctionarissen hebben nauwelijks tijd voor de wederopbouw. Ze geven voorrang aan het heropenen van de grenzen met India en aan het verstevigen van de banden met China. Daarnaast is er veel corruptie, nu vooral rondom de brandstof. Mensen moeten vaak 300 tot 400 procent bovenop de basisprijs betalen. Dat de wederopbouw nog niet is begonnen, is voor donorlanden en NGO’s reden om binnenkort de financiële steun terug te vragen. Ze zijn bang dat de regering het geld voor andere uitgaven gebruikt.

Mentale uitputting

De inwoners van Nepal zijn gestrest ,bezorgd of hopeloos. De schrik en de schade door de aardbeving, en nu de vele beperkingen door de grensblokkade, slaat bij de mensen naar binnen. Nu het kouder wordt en ze geen warm en veilig huis hebben, neemt de mentale belasting nog verder toe… Onlangs was ik paar keer in Dhading, vooral in Dhading Besi. Het was oogsttijd, niemand was bezig met het bouwen van hun huizen mede door de problemen van het goederenvervoer. Als we al aan bouwmaterialen kunnen komen, bijvoorbeeld voor het herstellen van de vier scholen in Dhading, dan zijn ze op dit moment veel te duur om te kopen. Dus moeten we wachten tot de brandstof weer makkelijker te verkrijgen is. Veel mensen, met name kinderen en ouderen, hebben behoefte aan dekens en kleding, omdat hun noodwoning niet warm genoeg is. Ook voorzien we enkele arme gezinnen van extra linzen.

Moed houden en bidden

Wat betreft het werk voor Diyo Nepal, ben ik er van overtuigd dat we de juiste werkwijze volgen. Onze focus op het zoveel mogelijk zelfredzaam maken van mensen werpt ook in deze crisistijd z’n vruchten af. Veel van de dingen die ik had voorgenomen kan ik niet doen vanwege de absurde situatie. Toch hoor ik terug dat we al veel hebben kunnen doen. Uit die dankbaarheid put ik mijn energie. Laten we hopen dat het brandstofprobleem spoedig zal oplossen en we het werk van de stichting weer een beetje op onze vertrouwde manier kunnen doen! Bid voor de Nepali mensen, dat ze moed en geduld mogen ontvangen. En bid voor een oplossing in impasse met India! Ik dank u allen voor alle energie die u geeft aan ons project in Dhading.

Hartelijke groeten van Shiva en team in Dhading!

Hits: 879
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Terugblik op de noodhulp in Nepal.

 

25 april 2014, de eerste grote aardbeving in Nepal in 80 jaar. Verwoeste huizen, kapotte wegen, aardverschuivingen. Mensen onder het puin. Verdwaasde blikken. Na de eerste berichtgeving komt de internationale hulpverlening op gang. India, China, Amerika, Europa: allen stonden op om goederen te leveren en hulpverleners te sturen.

In Nederland wordt al snel een actie opgestart. Overal ontstaan kleine initiatieven om geld in te zamelen, dat vervolgens wordt gestort op Giro 555. Opeens blijken heel veel mensen een speciale band met Nepal te hebben. Ilse deelt haar ervaringen met Jeroen Pauw tijdens zijn TV-uitzending. Iedereen vraagt zich af hoe zo snel mogelijk hulp kan worden verleend. En terwijl velen daarover nadenken, is Shiva al gestart. Met geld dat mensen doneerden aan stichting Diyo Nepal schaft hij zinkplaten, dekens, tenten en rijst aan. Hij werft lokale vrijwilligers en gaat getroffen dorpen en huizen langs. De eerste gezinnen waren al geholpen toen in Nederland de acties nog opgezet werden.

Kleinere instanties, zoals Diyo Nepal, hebben een beduidend andere werkwijze dan de grote internationale hulporganisaties. Zij gebruiken een lokaal netwerk van vrijwilligers die per huishouden bekijken of hulp noodzakelijk is. Is je huis onbewoonbaar? Dan krijg je een tent, zinkplaten, dekens, voedsel, etc. Is je huis onbeschadigd? Dan volstaan misschien dekens en voedsel. Zo worden beschikbare middelen zo efficiënt mogelijk ingezet. Dat gaat niet altijd snel, hoewel Shiva heeft laten zien dat het wel snel kan. Deze werkwijze is ook niet altijd slagvaardig (per dorp moeten afspraken gemaakt worden met dorpsleiders), maar scheelt wel veel geld en is erg persoonlijk.

De verschillen zijn groot: hotels vol medewerkers vs vrijwilligers, helikopters vs jeeps, verspreiding en masse vs gerichte verspreiding. Soms tellen de grote getallen. Met veel geld en goederen kun je snel een heleboel mensen gelijktijdig helpen. En de druk van de noodzaak maakt dat er snel keuzes worden gemaakt, waardoor niet altijd nauw wordt bekeken of iemand echt hulp nodig heeft. Wij hebben mensen gesproken die materialen (tenten) hebben ontvangen, maar niets nodig hadden. Dat kost (onnodig) veel geld, maar levert soms wel tijdwinst op. Zo zijn grote instanties in staat om veel hulp te verlenen na een ramp.

Kan dat niet efficiënter? Kunnen grote internationale organisaties gebruik maken van het lokale netwerk van stichtingen als Diyo Nepal? Dat zou namelijk zorgen voor aanzienlijk minder overheadkosten. Anderzijds maakt dit de hulpverlening misschien wel minder slagvaardig. Ik realiseer me dat dit ongelooflijk complex is. Iedere organisatie heeft namelijk naast het gezamenlijk doel ook een eigen belang. Bestaansrecht, zeggenschap, marketing, zelfs nieuwe zielen werven hoort erbij.

Ik heb ongelooflijk veel respect voor mensen als Shiva die, in een land waar chaos heerst en vele partijen hun eigen belangen proberen te behartigen, zijn opgestaan en op zeer adequate en effectieve wijze hulp hebben verleend. Ik weet niet of er Koninklijke lintjes bestaan in Nepal, maar wat mij betreft mag Shiva er eentje van Oranje ontvangen!

Peter van Tarel reisde in 2013 en 2015 naar Nepal. Dit jaar hebben hij en zijn gezin vrijwilligerswerk gedaan in het door de aardbeving zwaar getroffen Dhading. Zijn ervaringen en bevindingen geeft hij weer in enkele blogs.

Hits: 788
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

13 jaar is ze. Ze staat op de veranda, niet wetend wat er komen gaat. Afwachtend kijkt ze ons aan. Wat gaat er in haar om? Aan haar rechterkant is een houten constructie, een overdekte box op palen met een klein deurtje als toegang. Dat is haar stekkie als de familie even weg moet. Van daaruit observeert ze de wereld, die voor haar erg klein lijkt.

Kari is een verstandelijk gehandicapt meisje. Ze functioneert als een kind van 2 jaar. Praten doet ze niet, lopen gaat moeizaam. Haar moeder is lerares in een tehuis voor verstandelijk gehandicapte kinderen. Haar vader zit in het bestuur van dat tehuis. Hij heeft pas geleden een stuk grond gratis ter beschikking gesteld om een nieuw tehuis op te kunnen bouwen. Het is de bedoeling dat Kari daar ook komt te wonen.

Kinderen met een handicap worden in Nepal nog steeds beschouwd als “bezeten” en hun ouders krijgen de schuld van de handicap. Daarom schamen ze zich voor hun kind. Hoewel Kari af en toe in de groot formaat kinderbox moet verblijven, zorgen haar ouders zo goed mogelijk voor haar. Hoe anders is dat voor de andere kinderen in het tehuis, die ooit gebracht zijn door hun ouders en ze daarna nooit weer zagen. Natuurlijk zou Kari meer aandacht mogen krijgen, meer gestimuleerd mogen worden in haar ontwikkeling. Ze kan nog zoveel leren. Maar het belangrijkste krijgt ze in ieder geval voldoende: liefde en erkenning van haar familie.

Voor de bijna twintig kinderen in het tehuis die geen/nauwelijks aandacht krijgen van hun ouders, biedt Diyo Nepal ondersteuning voor hun verzorging en ontwikkeling. Niet alleen in materialen, maar ook door de financiering van leraren. En de aanstelling van een verzorgster die 24/7 de kinderen voedt, wast en het huishouden doet. Maar nog veel belangrijker: ze geeft de kinderen aandacht en liefde en verandert daarmee het tehuis in een thuis. Zo krijgen ook deze kinderen waar ze recht op een hebben: een moeder.

Peter reisde in 2013 en 2015 naar Nepal. Dit jaar verrichtten hij en zijn gezin vrijwilligerswerk bij een tehuis voor verstandelijk gehandicapte kinderen, in het door de aardbeving zwaar getroffen Dhading.

Hits: 896
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

De aardbeving van 25 april heeft de geschiedenis in tweeën gescheurd. We spreken nu van een Nepal van vóór de aardbeving, met prachtige landschappen, absolute rust en altijd die glimlach op het gezicht van de inwoners. De mediabeelden schotelen ons nu een nieuwe Nepal voor: verwoesting, doden, ontheemden en totale ontreddering. Maar is dit wel het nieuwe Nepal?

In juli/augustus hebben we met ons gezin (3 kids van 9, 10, 13) ruim drie weken gereisd door Nepal. Wat we zagen week sterk af van wat de media ons presenteerden. Het oude Bhaktapur is grotendeels kapot. Maar 90% van de gebouwen in Kathmandu staat en is bruikbaar. De ravage is opgeruimd en er wordt alweer herbouwd. Het reguliere dagelijks leven is in volle gang. Men gaat door.

In Dhading is de schade groter, maar ook daar gaat het leven door. De mensen hebben onderdak, mede dankzij de hulp van Diyo Nepal door het leveren van zinkplaten en dekens. Velen zijn weer onafhankelijk van hulp voor hun levensonderhoud. Hulporganisaties als Oxfam en World Food Programme leveren nog goederen aan dorpen in de bergen, maar ook dat neemt snel af.

De Nepalese bevolking is flexibeler dan menigeen denkt. Van oudsher is men gewend om zoveel mogelijk zelfvoorzienend te zijn. Die achtergrond werkt nu in hun voordeel. De Nepali gaan verder met leven. De toeristen daarentegen niet. Bang gemaakt door negatieve reisadviezen van de overheid, mediaberichten over naschokken en landverschuivingen laten Westerlingen het massaal afweten. Onterecht, want Nepal is net zo veilig als in 2014.

Het herrijzende Nepal is klaar om u te ontvangen. Waar wacht u nog op?

Peter & Mirjam van Tarel hebben in 2013 èn in augustus 2015 een reis gemaakt door Nepal. Zij kunnen daardoor het vergelijk maken van het land vóór en na de aardbeving. Dit jaar waren hun kinderen mee en hebben zij o.a. vrijwilligerswerk gedaan in een tehuis voor verstandelijke gehandicapte kinderen dat door stichting Diyo Nepal wordt ondersteund.

Hits: 867
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Shiva Sapkota speelt een cruciale rol in de noodhulp van Stichting Diyo Nepal. Om misverstanden over zijn (neven)activiteiten te voorkomen een situatieschets.

Het werkgebied van Stichting Diyo Nepal ligt niet toevallig in Dhading, want het is de geboortestreek van Shiva, echtgenoot van Ilse Bennink medeoprichter van de stichting. Al voor de start van Diyo Nepal verwerft Shiva zijn inkomen met zijn reisbureau Pure Nepal. Ilse vult het gezinsinkomen aan door les te geven op scholen in Kathmandu.
Shiva schakelt familie en bekenden in om als gids of gastvrouw van een Homestay de (berg)wandel-tochten en rondreizen te verzorgen. Zij verdienden tot voor kort dus ook mee aan het reisbureau. De huidige noodhulp aan deze mensen wordt door Stichting Diyo Nepal betaald, rechtstreekse giften van toeristen zijn goed bedoeld, maar niet verstandig vanwege het ontstaan van sociale ongelijkheid.

Eind 2007 ontstond de stichting Diyo Nepal, die middelen beschik-baar stelde voor
kleinschalige, bijna persoonlijke hulp in Dhading. Shiva en Ilse stonden aan de wieg van deze
stichting en steken er tot op de dag van vandaag al hun vrije tijd in. Zij doen dit werk pro deo, net zoals de vrijwilligers die zij voor het vele werk inschakelen. Wel ontvangen ze een vergoeding voor kost en inwoning van (wees)kinderen in hun huis in Kathmandu en voor andere onkosten. Sinds de aardbevingen in april en mei ligt het toerisme in Nepal plat en besteedt Shiva vrijwel al zijn tijd aan (vrijwillige) hulpverlening in zijn woonplaats Kathmandu en in zijn geboortestreek Dhading. Elke euro die Stichting Diyo Nepal aan noodhulp ontvangt wordt door Shiva en zijn vrijwilligers geïnvesteerd in constructieve noodhulp en wederopbouw in Dhading.

Hits: 1036
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Namaste lieve Diyo vrienden,

Iedereen hartelijk bedankt voor grote betrokkenheid en geweldige hulp die u biedt aan de mensen hier in Nepal. Dank aan allen die met medeleven, financiën of werktijd de nood helpen te verkleinen. Dankzij uw steun en door een geweldig teamwork in Nederland en Nepal zijn vele gezinnen in hun eerst nood voorzien!

Acht vrachtwagens vol materiaal zijn vanuit Kathmandu naar Dhading gekomen. Een geweldig team van twaalf medewerkers zorgde dat op 500 adressen in Dhading een voedselpakkket werd gebracht met 30 kg rijst, een liter bakolie en een pakje zout. Daarnaast is er op elk adres een eenvoudige tent of een tentzeil afgeleverd. De totale kosten voor inkopen, transport en mankracht bedragen tot nu toe 21.575 euro. Dit bedrag heeft Stichting Diyo Nepal ons al vrij snel na de aardbeving overgemaakt.

Ondertussen hebben we plannen voor de maanden juni en juli. We denken in die maanden ongeveer 40 huizen te kunnen herbouwen en bij andere huizen het dak met een tijdelijke oplossing te repareren. We willen graag een wintervoorraad van rijst en linzen (dal) en ook kleding aanleggen en klamboes kopen tegen de muggen die binnenkort actief worden als de moeson begint. Daarbij opgeteld de kosten van transport en mankracht, zal er deze zomer ongeveer 32.000 euro nodig zijn om de plannen te bekostigen.

Met het optellen van al deze kosten en het zien van de grote bedragen, voel ik mij net de minister van Financiën van Dhading. Ik heb nog nooit met zoveel geld gewerkt! Het maakt mij extra alert om het geld efficiënt te blijven besteden, zodat ik uw vertrouwen niet zal beschamen.

Wonder boven wonder is er volgens het bestuur de afgelopen weken genoeg geld op de rekening binnengekomen om met de tweede fase in de noodhulp te kunnen beginnen!

Lof en dank aan alle goddelijke medewerking en aan de mensen die daar op koersen.

Met hartelijke groeten,

Shiva Sapkota

Hits: 1105
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Dhading, het werkgebied van Stichting Diyo Nepal was het epicentrum van de aardbeving op zaterdag 25 april. De ‘earthquake’ met een kracht van 7,8 op de schaal van Richter heeft vrijwel alle woonhuizen, scholen en dorpshuizen in het district verwoest.

Acht jaar werk is ons bij de handen afgebroken. Sinds 2007 hebben de veldwerkers van de stichting de inwoners ondersteund bij het opzetten van onder andere scholen, drinkwatervoorziening en biogasinstallaties. Alle zestig ‘sponsorkinderen’ en hun gezinnen zijn dakloos geworden. Het lichamelijke letsel in Dhading is gelukkig beperkt gebleven tot enkele gewonden. De psychische schade is echter daarentegen groot. Naast de trauma’s van die ene zaterdagmiddag, kampen mensen met angst voor nieuwe bevingen. De veerkracht van de optimistisch ingestelde bevolking wordt er door ondermijnd. Met aandacht en zorg voor elk persoon, hopen we het zelfvertrouwen en de toekomst van de mensen in Dhading weer op te bouwen.

Blijf extra doneren

De maand mei zal in het teken staan van noodhulp. Minimaal 500 gezinnen in Dhading van middelen voorzien om te voorkomen dat ze ziek worden door verwondingen, slecht weer en gebrekkige voeding. Gelukkig is de drijvende kracht van de stichting Shiva Hari Sapkota bij machte om deze hulp naar zijn geboortestreek te krijgen. Met ons geld kan hij de noodzakelijke spullen kopen.

De eerste week na de aardbeving is er voor de stichting ruim 30.000 euro ingezameld en kon hij ter plaatse de eerste hulp bieden. Shiva doet een zeer dringend beroep op ons hier in Nederland om geld te blijven inzamelen. U kunt uw bijdragen storten op de rekening van Diyo Nepal NL 75 RABO 0137589131 t.n.v. stichting Diyo Nepal onder vermelding van: aardbeving. Stichting Diyo Nepal staat garant voor een efficiënte besteding van dit geld voor noodhulp en heropbouw in Dhading.

Werken en verwerken

Zodra de gelegenheid er is, zullen de huizen en scholen verantwoord worden herbouwd en de infrastructuur weer opnieuw worden aangelegd. Zo snel mogelijk moeten de kinderen weer naar school en de mensen een inkomen zien te verwerven. Daarmee kunnen we bouwen op de kennis en succeservaring die de afgelopen jaren is opgedaan. Shiva en de andere veldwerkers verrichten veel en concrete hulp ter plaatse. Ilse onderhoudt op de achtergrond, vanuit Nederland, contacten met andere hulporganisaties en fondsen. Dit noodzakelijke werk verrichten ze naast de verwerking van hun persoonlijke angst, teleurstelling en gemis als gevolg van de ramp.

Hits: 1009
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Inmiddels heeft Shiva laten weten dat hij 500 gezinnen in Dhading de komende weken van voedsel (rijst en peulvruchten/dal) kan voorzien. Dankzij zijn actuele en grote netwerk krijgt hij buitengewoon veel voor elkaar. Voor deze voedselpakketten heeft hij 20.000 euro nodig (40 euro per gezin).

Terwijl het bestuur zijn vraag aan het overwegen was, bleek het banksaldo naar een vergelijkbaar bedrag te zijn opgelopen. Een ongelooflijk feit! Het bedrag is inmiddels overgemaakt. Grote dank aan alle acute gevers.

Vandaag - 1 mei - zal blijken hoe gul de rest van Nederland is voor Nepal.

Hits: 989
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Er was gisteren een heftige aardbeving in Nepal hoor ik iemand zeggen. Talloze gedachten schieten dan door je hoofd. Op internet speuren naar het laatste nieuws. Contact leggen met mensen die net zo weinig weten. Langzaam druppelt wat informatie via mailbox en internet binnen. Of het klopt, of je er conclusies aan mag verbinden blijft lang onzeker. Zeker is dat Dhading, het werkgebied van Diyo Nepal, midden in het epicentrum ligt van de aardbeving met een kracht van 7,8 op de schaal van Richter.

De gevolgen zijn nu niet te overzien, maar moeten dramatisch zijn. Slachtoffers en vermisten, je houdt rekening met het ergste. Welke hulp is nodig, wat kun je doen?

Het bestuur heeft aangeven dat de geplande activiteiten hier in Nederland gewoon doorgaan. Juist nu! Dit betekent dat we a.s. zondag 3 mei op de Havezathe markt (Visio) in Echten staan en op 30 mei op de boekenmarkt in Zuidwolde. We zetten daar een grote melkbus neer waar donaties ingedaan kunnen worden zodat we, zodra dit mogelijk is, in Nepal aan de slag kunnen om te doen wat nodig is.

We hopen op jullie steun!

Hits: 1146
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Herinnert u zich het blogje van vorig jaar nog over het kleine jongetje Amigo? We hebben toen een fijn tehuis voor hem gevonden waar hij als een blij jongetje opgroeit en inmiddels ook naar school gaat.

Gisteren werd Shiva gebeld dat zijn vader op is komen dagen! Shiva heeft hem ontmoet en vandaag kwam hij met Amigo ons thuis een bezoekje brengen.

Ik schreef vorig jaar dat de vader niet naar hem om wilde kijken.

Nu kregen we het verhaal van zijn kant te horen: hij wíl wel naar zijn zoon omkijken maar heeft er de financiële middelen niet voor. Hij heeft een baantje in India. Met veel moeite verdient hij daar wat, maar dat is net genoeg voor zijn eigen onderhoud. Verder houdt hij niet veel over. Hij probeert door hard te werken wat hogerop te komen, maar het blijft natuurlijk de vraag of hij gelukkig genoeg is om dit te laten slagen. Hier in Nepal bezit hij maar een heel klein stukje land dat bij lange na niet genoeg is om mee rond te komen.

Toen zij vrouw plotseling overleed (hartproblemen) kon hij niet anders dan doorwerken in India en moest hij Amigo in Dhading achterlaten. De mensen uit het dorp konden het zelf ook niet opbrengen om lang voor Amigo te zorgen en zodoende kwam het kereltje bij ons terecht.

We hebben nog niet eerder een kind in een kinderhuis geplaatst, dit was een uitzondering maar met positief resultaat: Amigo is er echt gelukkig en wij zijn heel erg te spreken over de kwaliteit van zorg: zoveel liefde en aandacht gaat er naar de kinderen toe!

En nu stond daar dus Amigo met zijn vader op de stoep. Amigo’s vader blijkt een bijzonder vriendelijke man te zijn, die duidelijk van zijn zoon houdt en het allerbeste voor zijn kind wenst. Hij is heel heel blij dat Amigo via Stichting Diyo Nepal is opgevangen en bedankte ons meerdere malen.

Speciaal voor ons (en u!) had hij een kilo gedroogde thee meegenomen uit India. Wij zullen deze thee namens u verdelen onder een aantal mensen in Dhading die het goed kunnen gebruiken!

Ik was nog erg benieuwd naar de achtergrond van de naam van Amigo. Dat is toch duidelijk geen Nepalese naam maar Spaans! En zo zit het: De vader van Amigo heeft de eerste letters van Amigo’s moeder (Anjana), Amigo’s opa (Min Bahadur) en zichzelf (Govinda) samengevoegd. Hij had ooit ergens opgevangen dat Amigo Spaans is voor: vriend. Hij vond dat een mooie betekenis..

We namen afscheid van Amigo en zijn vader met een goed gevoel: we hebben weer een mens ontmoet met het hart op de juiste plaats. Een mens die werkt aan zijn toekomst en het beste wil voor zijn kind maar daar simpelweg de middelen zelf niet voor op kan brengen.

We zijn blij dat we voor dit gezinnetje een klein olielampje konden laten branden!

amigo 004

amigo 001

Hits: 1399
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Kamala had twee dochters. Geen zoon, dus geen oudedagvoorziening, geen aanzien bij de schoonfamilie bij wie ze woont.

 

Aan haar twee dochters heeft ze haar handen vol. Haar oudste is doof en haar jongste nog een kleuter. Dankzij ondersteuning van onze stichting redt ze het. Gelukkig heeft ze een aardige man. Hij probeert haar op zijn manier te ondersteunen bij het vele werk dat er elke dag weer wacht. Jammer genoeg is haar schoonfamilie iets minder aardig..

Kamala is 25 jaar. Ze werd weer zwanger en al snel bleek dat het nog ongeboren kindje weer een meisje was. Ze stond sterk en weigerde een abortus.

Vorige week is ze bevallen. Een zware bevalling van een zwaargewicht meisje: 4 kilo!

Geen positief woord heeft ze nog gehoord. Het wordt háár kwalijk genomen dat ze geen zoon heeft gekregen. De eerste 13 dagen mag niemand de kraamvrouw of het kindje zien, laat staan aanraken. Kamala moet alles zelf doen: bijkomen van de bevalling en haar kindje verzorgen. Geen helpende hand van welke kant dan ook. Geen warme lieve woorden die dit nieuwe wereldwondertje verwelkomen, die haar moedergevoelens ondersteunen..

Kamala is niet de enige. Tijdens onze ontmoetingen tijdens haar zwangerschap spraken we elkaar af en toe. Ze keek me dan vaak met een lege blik aan. Ik had de indruk dat ze geen gevoelens toe liet.

We komen dit zo vaak tegen, maar elke keer raakt het me weer. Nee, ik moet zeggen: elke keer raakt het me méér.

Als de dertien dagen voorbij zijn bel ik haar. Ik weet nog niet wat ik zal gaan zeggen..

Hits: 1523
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

2014Margriet1 123Zoals beloofd volgt hier een verslagje van ons vrouwenproject . Een kleine week zijn we in Dhading geweest en hebben we twee keer een workshop gehouden dat in het teken stond van de menstruatie. Claire Lin uit Taiwan heeft een vrouwenwerkplaatsje opgezet in Nepal van waar uit ze het gebruik van katoenen maandverband promoot. Drie vrouwen zitten in deze werkplaats achter de naaimachine om wasbaar maandverband te maken. Samen met Claire hebben we ons vrouwenproject in Dhading opgezet.

2014Margriet1 140Alle vrouwen kregen een tas aangeboden met daarin onder andere een setje van drie stuks katoenen wasbaar maandverband, waarvan er twee nog zelf gemaakt moesten worden. Op twee verschillende plekken hebben we een workshop gehouden. Zo hebben we in totaal bijna 80 vrouwen bereikt en met groot succes.

Rondom de menstruatie heerst in Nepal een groot taboe. Vrouwen worden als onrein beschouwd als ze menstrueren. Ze mogen gedurende 4 dagen niet deelnemen aan het dagelijks leven. Ze mogen niet in de keuken komen, geen eten van anderen aanraken, niet in huis bij hun man slapen, geen religieuze handeling doen en de waterpomp niet aanraken. Het komt zelfs voor dat ze gedurende die dagen in de stal (een hutje met strooien afdakje) moeten slapen. Als er een rivier in de buurt is heeft een vrouw geluk, dan kan ze zich een beetje wassen, anders moet ze het met een klein bakje water doen. Maandverband is in de dorpen niet voor handen, oude –vaak niet al te schone- lappen worden gebruikt. Over hygiëne wordt niet gesproken, waarom een vrouw menstrueert weet bijna niemand. Er is een heel treffend filmpje op de Indiase website www.menstrupedia.com te vinden: the beauty of red. Dit is net zo hard van toepassing op Nepal.

2014Margriet1 222Terug naar Dhading, in de kleine dorpjes met de besneeuwde toppen van de Himalaya op de achtergrond: Claire begon in een grote kring, met 40 paar ogen nieuwsgierig en een beetje giechelig op zich gericht. Ze begon met een soort kringspel waarbij iedereen tegen elkaars handen klapte. Dit alleen al bracht zoveel plezier met zich mee dat het ijs direct gebroken was. Veel vrouwen krégen toch de slappe lach! Daarna een deelrondje waarin de vrouwen ervoeren dat ongesteld zijn helemaal niet gek is en dat iedereen dat heeft. Wat zo leuk was, was dat vrouwen zelf opstonden om hun eerste menstruatieverhalen te vertellen. Iedereen genoot duidelijk van het feit dat er eindelijk eens over dit maandelijks ongemak gepraat kon worden. Hierna vertelde ik aan de hand van duidelijke afbeeldingen in het kort hoe ons vrouwenlichaam in elkaar zit en hoe het werkt met de menstruatie. Verder ook dat de menstruatie verband houdt met een evt. zwangerschap. Ademloos werd er geluisterd.

Verder bespraken we wat massagetechnieken om de rug- en buikpijn wat te verminderen. Ook hierbij werd heel veel gezusterlijk gelachen! 2014Margriet1 387Na nog wat voedingsadviezen gingen we in groepjes aan het werk om zelf een katoenen maandverband te maken. 

 

2014Margriet1 417Wilna en Margriet hielpen enthousiast mee, evenals de paar vrijwilligsters uit de dorpjes zelf. Heel ijverig gingen alle handen in de weer en een uurtje later vertrokken de vrouwen met een tas met maandverband, een paar onderbroeken (die dragen veel vrouwen niet, maar zijn wel nodig als je maandverband gebruikt natuurlijk) en een zakje met soda om alles schoon te houden. Nog lang hoorden we de babbelende vrouwenstemmen. De reacties die we tot nu toe al hebben gekregen waren heel heel positief en we kunnen dan ook maar twee dingen zeggen: dit project was meer dan geslaagd en hoe dan ook voor herhaling vatbaar in andere dorpen! Margriet zal later een uitgebreider verslag elders op deze website plaatsen.

Hits: 1783
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

17 februari, 22.00 uur op Nederland 1!

Wat heeft onze stichting met het televisieprogramma Memories te maken? Niets! Een hele kleine overeenkomst is dat één van de items zich komende maandag in Nepal afspeelt en dat wij erbij waren.. Een paar maanden geleden werden we gebeld of we de KRO konden helpen met het zoeken naar China. Een Nepalese man die de vader is van een klein half-Nederlands jongetje.. Dit resulteerde in een intensieve en leuke tijd waarin we China inderdaad gevonden hebben. Coco, een Nederlandse, was op zoek naar hem. Bijna 5 jaar geleden hadden ze een relatie toen Coco in Nepal vrijwilligerswerk deed. Coco raakte zwanger en ging terug naar Nederland. KRO Memories kwam met haar en haar zoontje terug naar Nepal om China te ontmoeten. Een lastig stuk in het contact is dat Coco geen Nepalees spreekt en China geen Engels. Shiva was er bij om alle interviewvragen te vertalen en de gesprekken te tolken. Verder hebben we alle interviews vertaald: een enorme klus, maar leuk om te doen! We zijn nu erg benieuwd hoe de uiteindelijke uitzending is geworden. Een voorproefje is alvast te zien op: link naar kro memories

Veel mensen vragen ons wanneer de uitzending nou eindelijk op televisie komt en daarom plaatsen we dus ook hier toch even een berichtje. Ondertussen bereiden we ons voor op een bijzonder vrouwenproject in Dhading. Over twee weken blikken we erop terug!

Hits: 1723
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

Voor het eerst in alle Diyo-jaren keken Shiva en ik elkaar verontrust aan. Zouden we nog plek hebben voor een kindje in ons huis?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We kregen bericht dat de moeder van een klein jongetje na een kort sterfbed was overleden. De vader kijkt niet naar hem om en wil waarschijnlijk zo snel mogelijk weer trouwen en daar is een klein jongetje niet handig bij ..Zijn naam klinkt eerder Spaans dan Nepalees, maar hij komt toch echt uit Dhading: Amigo.

 1387526121N20131031 095711

Familie om voor hem te zorgen is er niet en dat maakte het ook zo moeilijk voor ons. We hebben dit soort dingen eerder gezien maar tot nu toe was het altijd nog gelukt om de kinderen ergens anders onder te brengen. Nu dus niet.

Ons huis is groot genoeg, een klein jongetje past er ook nog wel bij. Ons hart is ook groot genoeg, daar passen nog wel honderd kleine jongetjes bij. Maar hebben we ook voldoende energie en tijd en is het verstandig ten opzichte van de andere kinderen in ons huis? In het voorjaar kwam de dove Sandesh bij ons wonen en daar hebben we momenteel onze handen meer dan vol aan.

Bewust hadden we de kleine Amigo nog niet ontmoet, omdat we ook wel wisten dat als we eenmaal zouden zien onder welke omstandigheden hij moest leven, we het niet konden weerstaan om hem toch in ons huis op te nemen.

…En toen was daar het afscheid van Margriet die weer naar Nederland ging. Tijdens het afscheidsetentje ontmoetten we Lies. Lies werkt al jaren in Nepal en heeft twee kinderhuizen opgezet (www.straatkinderenvankathmandu.nl) We hadden al veel over haar gehoord, maar haar nog nooit ontmoet. We keken elkaar van over de tafel aan, ik sprak kort over onze zorgen wat Amigo betreft. Lies keek me nog eens aan en zei: “Kom maar met dat ventje, we zullen zorgen dat hij een goed plekje krijgt”.Woorden schoten toen tekort. . 

                                                     

Twee dagen later kwam Amigo vanuit Dhading naar ons toe. Een klein ondervoed mannetje die alles gelaten over zich heen liet komen, doodmoe van alle indrukken. Samen brachten Shiva en ik hem naar het Tiom Laura Home, waar Lies ons al opwachtte. Wat een fijne plek! Ik had er een slapeloze nacht van gehad omdat ik me erge zorgen maakte of we hier wel goed aan deden. De knoop in mijn maag was echter meteen verdwenen toen we het huis binnenliepen. Het was bijzonder om te zien hoe Amigo zich meteen overgaf aan de nieuwe situatie, hij zocht direct contact met de andere kinderen, ging lekker aan tafel zitten eten en was thuis!

 1387550371N20131031 1123111387550449N20131031 1126201387526632N20131031 1124581387526978N20131031 112507

Nu, een aantal weken later gaat het prima met hem. Hij heeft zijn plek gevonden en we hebben alle vertrouwen in zijn toekomst.

Wat nog rest is dat zijn verblijf in het Tiom Laura Home betaald moet worden en wij zijn op zoek naar ondersteuning. De maandelijkse kosten voor een kind in het Tiom Laura Home zijn 60 euro per maand. Iedere bijdrage is meer dan welkom. We horen het graag!1387550556N20131031 122236

 

Hits: 1611
Waardeer dit blogartikel:

Geplaatst door op in Blog

b2ap3 thumbnail 1-DSC01890-1Zaterdag 25 mei, een gedenkwaardige dag in de sfeer van een reünie van betrokkenen. We stonden stil bij 5 jaar Diyo Nepal. Aan belangstelling geen gebrek.

Wethouder Pauwels van de Wolden verwoordde het origineel: "Diyo betekent voor mij: do it your self, en dat past precies bij de wijze waarop de stichting haar werk doet".
Ze voegde de daad bij het woord door een eerste mooie bijdrage namens de gemeente aan te bieden voor de start van een dovenproject.

Daarna alle ruimte voor persoonlijke verhalen.
Ilse vertelde hoe zij verliefd raakte op het land, de mensen en haar man. Hoe zij geraakt werd door de pracht van het land, maar ook merkte hoezeer de mensen zijn aangewezen op overleven. Ze deed haar hart spreken en enthousiasmeerde zo een grote kring van mensen, die tal van projecten intussen mogelijk hebben gemaakt.
Geen overmatig grootschalige projecten, maar hanteerbare stappen voor verbetering van de levensomstandigheden, scholing en zelfredzaamheid.

1-DSC01935Een goed gelukt Skype contact met verhalen van Shiva over recente projecten, van Rajesh die de begeleiding van Homestay-projecten doet en Sabitri,- net getrouwd showde ze haar bruidsjurk -, die steun blijft geven in huize Sapkota in Kathmandu.
Op deze dag misten we Wilna Bennink, door griep geveld, die samen met haar man Ab aan de wieg van de stichting stond.

Ons bestuurslid Margriet - die zelf betrokken was bij het Healthcamp -, vertelde samen met de Nederlandse arts Alice aan de hand van prachtige beelden.
Indrukwekkende verhalen, verlicht met mooie plaatsjes, kwamen over het voetlicht van Annieka en Yvo die duizenden kilometers fietsten door Nepal en omgeving.
Ouderen die het hoorden wensten dat ze weer jong waren.

 

 

1-DSC01921Een originele presentatie van het vertelschort door Femke.

En tussendoor was er alle ruimte voor koffie met Nepalese koek, genieten van de kleurrijke artikelen uit Nepal, kijken en kopen, een demonstratie Solarcooking door jongeren van de Ontmoetingskerk, mandala tekenen, sleutelhangers maken, horen over de breiclub die jaar op jaar gestaag doorgaat met breien van warme truien voor de koude tijden in Nepal en een hartelijk weerzien van bekenden.

Een geslaagde viering die inspireerde om in vertrouwen door te gaan met het mooie werk.

Hits: 1986
Waardeer dit blogartikel:
0